Börn og einlægni

Þar sem það hefur verið ansi snjóþungt síðustu daga ákvað ég að rölta á móti Þeim Eldri þegar hann var búinn í skólanum í dag. Ég gat ekki hugsað mér að láta hann ganga sjálfan með tösku og allt í 4 stiga frosti og "roki".

Á heimleiðinni fórum við að tala um diskótekið sem verður haldið fyrir hans árgang og fleiri á föstudaginn. Hann er auðvitað þvílíkt spenntur, sérstaklega þar sem hann veit að hann fær að kaupa sér nammi, þótt það sé ekki laugardagur. Ég auðvitað minnti hann á að þar sem hann fengi svona gotterí strax á föstudagskvöldið yrði kannski ekki alveg eins mikið í boði og vanalega á sjálfum nammideginum, daginn eftir.
Það fannst honum ekkert mál.

Síðan sagði hann, að hann vildi endilega kaupa smá nammi handa litla bróður sínum á diskóinu og gefa honum þegar hann kæmi heim. Ég svaraði þá að það væru nú til smá birgðir í skápnum okkar heima, hann skyldi ekki hafa áhyggjur af að hinn fengi ekkert.

"En mig langar bara svo að gleðja hann, mér finnst svo gaman þegar hann er glaður!"

"Æi, hvað það var nú fallegt af þér", sagði ég.

Og ég fór að tala um að þeim sem finnst gaman að gleðja aðra séu alveg rosalega gott fólk, ítrekaði það svosem ekkert sérstaklega þannig, en fannst gott að það kæmi fram að hann væri mjög góður strákur.

"Og finnst þér þá ekki líka gaman þegar aðrir gleðja þig?", spurði ég gaurinn.

"...Jújú... En mér finnst bara svo miklu skemmtilegra að gleðja aðra, þá líður mér svo vel."

Þetta var sagt í fullkominni einlægni. Ég fann það alveg á honum að hann var ekkert að reyna að fá nein prik frá mér, heldur er þetta það sem honum virkilega finnst.

Að það er gott að gleðja aðra, meira að segja betra en að fá eitthvað fínt sjálfur.

Smá glæta í loftinu

Eina ferðina enn var atvinnuviðtalinu mínu frestað.

Ég hefði víst átt að fara í dag kl. 13:30, en síðan hringdi daman og spurði hvort ég væri til í að bíða með það af því hún væri orðin svo lasin.
Þannig að ég á að koma á fimmtudagsmorguninn kl. 9.
Sjáum til...

Hinsvegar fékk ég sms í dag. Í því stóð að það stæði til boða að bera út auglýsingabæklinga hér í Tystberga og að ég ætti að hringja í þetta og þetta númer ef ég hefði áhuga.
Að sjálfsögðu hringdi ég, sú dama greinilega þessi lifandis ósköp glöð að heyra í mér.
Þá vantar fólk um helgar til að dreifa á 333 heimili, ca. 11 bæklingum á hvern stað..!

Ég verð nú að segja að í fyrsta lagi vissi ég ekki einu sinni að það væru svo mörg heimili í öllum bænum, hvað þá á einhverju svona afmörkuðu svæði sem ég tók að mér.

En what the hey, fyrsta draslið kemur strax á föstudaginn, svo er bara að fara út að labba.
Og það er víst engin pressa, þetta á bara að berast í hús yfir helgina þannig að ég get skipt þessu ægilega magni niður eins og ég vil yfir þessa 2 daga.

Ég veit ekkert hvernig þetta er borgað, en í fyrsta lagi er þetta nú ekkert smá magn (daman minntist meira að segja á það sjálf) og í öðru lagi er þetta alltaf um helgar, þannig að kannski liggja einhverjir nokkrir þúsundkallar í þessu.

Á meðan blissið af þessu var enn að hrærast í hausnum á mér fór ég út í búð með strákana. Ég var auðvitað ægilega glöð með þetta smáræði, það þarf svo lítið til að manni finnist hlutir vera að stefna í rétta átt. Í allri minni gleði tók ég smá spjall við verslunarstjórann þegar hann var búinn að afgreiða mig. Þannig er nefnilega að ég sótti um í búðinni hjá honum eiginlega um leið og við fluttum hingað og einhverjum mánuðum síðar fékk hann ferilsskrána mína, en síðan þá hef ég ekkert heyrt og hafði það meira að segja pínulítið á tilfinningunni að hann væri að forðast mig.

Mér datt svona í hug að a) hann væri búinn að afskrifa mig því það væri svo langt um liðið, eða b), hann vildi ekki ráða útlendinga í búðina til sín. Tystberga er nefnilega fáránlega laus við innflytjendur.

Neinei, hann var svona ægilega almennilegur, sagði að honum væri mikið hugsað til mín, hann væri bara búinn að lofa svo mörgum djobb hjá sér og svo framvegis, en ég er definetely "inn" og hann ætlar að tala við mig um leið og færi gefst.

Rosalega fínn kall, ég hugsa að það sé frábært að vinna í þessari búð.

Vona það besta, allir með?

 

Tímasóun

Ég fór í atvinnuviðtal í gær sem mér var boðið í.

Eða réttara sagt, mér var boðið á kynningarfund og hugsanlegt viðtal á eftir.

Við keyrðum alla leið til Nynäshamn sem tók um klukkutíma, en ég var búin að reikna út að það yrði eitthvað svipað og jafnvel styttra að fara þetta með lest. Og hér í Svíþjóð þykir eðlilegt að ferðast allt að 2 klst hvora leið til og frá vinnu með lest, þannig að mér hefði ekki átt að þykja það mikið mál.

Semsagt, við lögðum af stað í hádeginu í gær þar sem ég átti að vera mætt kl. 13:30. Eins og fyrr segir tók svolítinn tíma að finna þetta, en ég var mætt á slaginu hálf-tvö. Langsíðust.
Ég fékk smá sjokk þegar ég kom á staðinn; hélt að þarna yrðu kannski 5-10 manns fyrst öllum er boðið viðtal á eftir, en nei nei. 35 mættir. Og allir taka númer, þannig að ég var númer 36. Frábært.

Allt í lagi með það. Þarna stóðum við semsé 36 manneskjur og hlustuðum á einhverja dömu frá Coop verslunarkeðjunni segja frá stefnum fyrirtækisins, til hvers er ætlast af starfsfólki, hvað kúnnarnir eru mikilvægir og svo framvegis og svo framvegis.
Þetta minnti mig soldið á svona pepp-fundi í kaffistofunni í Hagkaup, ég var í rauninni ekki að heyra neitt nýtt og fannst þessi hálftími hálfgerð tímasóun.

O jæja, þetta er allt saman "part af prúgrammet", þannig að ég var bara voða dugleg að kinka kolli og hlæja með hinum að öllum "búðar-aula-bröndurunum" sem konan reif af sér.
Ógeðslega kammó fílingur.

Síðan var þessi kynning búin og þá var bara sagt að þeir sem treystu sér ekki til að uppfylla þessar kröfur sem fyrirtækið gerði mættu fara, en hinir vinsamlegast bíða á meðan þeir yrðu kallaðir upp eftir númerum í ca. 3 mínútna viðtal. Og ég nr. 36. Þannig að mér tókst að reikna að miðað við þessar 3 mínútur þyrfti ég að bíða í minnst eina og hálfa klukkustund eftir að fá að segja hvað ég sé æðisleg á 3 mínútum.

Þannig að ég beið. Og beið. Þessar 3 mínútur urðu eiginlega að 4-6 mínútum á mann, þannig að loksins eftir 2-2 og hálfs tíma bið komst ég að, langsíðust.

Og þá komu spurninganarr; Hvað er þjónusta? Hefurðu gaman af að selja vörur? Af hverju? Hvernig lærirðu í nýju starfi, hvaða aðferðir notarðu til að leggja allt á minnið?
Jesús minn, hugsaði ég... Á ég að svara öllu þessu fyrir eitthvað bjánalegt búðardjobb??
Og það á sænsku, þetta er fáránlegt!

En þetta kom allt ágætlega út hjá mér, ég er auðvitað svo heppin að hafa unnið fyrir Hagkaup þannig að ég notaði bara frasana þaðan og tókst á einhvern undraverðan hátt að koma þeim frá mér á öðru tungumáli á mettíma.

Síðan var spurt hvort ég byggi í Nynäs.  "Neeei, ég bý í Nyköping.."

"Og hvernig hefurðu hugsað þér að koma þér í vinnu þar sem þú átt að mæta klukkan 6 á morgnana og heim ef þú ert að vinna kannski til 22:30? Og mæta svo aftur 6 morguninn eftir?"

"...Á ég að mæta kl. 6 á morgnana?"

"Nei, veistu, þetta finnst mér ekki ganga alveg upp hjá þér. Við getum ekki tekið sénsinn á því að þurfa alltaf að vera að fá einhver símtöl frá fólki um að það komist ekki til vinnu á settum tíma út af fjarlægð og blablala..."

Ég hafði auðvitað ekki hugmynd um þessa ægilegu tíma. Hefði verið minnst á þetta á "peppfundinum" 2 tímum áður hefði ég sjálfsagt bara labbað út. Ekki eytt öllum deginum í að bíða eftir að horfa á konu skrifa NEJ á blaðið sem ég fyllti út við innganginn og rétti henni í byrjun viðtalsins.

Ég sótti um þetta starf í gegnum heimasíðu Coop þar sem allar persónulegar upplýsingar um mig eru skráðar, meðal annars heimilisfang og sveitarfélag.
Þannig að ég fór auðvitað að spyrja mig þegar ég kom út í bíl til kallanna minna sem biðu allan þennan tíma:

Hvers vegna í ósköpunum var verið að bjóða mér þetta viðtal og þennan æðislega fyrirlestur, þegar þau eru með addressuna mína með umsókninni og sjá að ég bý lengst útí rassgati?

Og hvers vegna var ekki sagt frá því á æðislega fundinum að ætlast sé til að fólk sé að mæta kl. 6 í vinnu?

Ég varð svo fúl og svekkt og fannst ég svo asnaleg eitthvað, að ég eiginlega vissi ekki hvernig ég átti að vera. Hugsaði bara með mér strax að þetta væri mesta tímasóun sem ég hefði nokkurn tímann upplifað.

En þetta er allt í lagi. Ég fer í annað viðtal á þriðjudaginn (sem hefði að vísu átt að vera á mánudaginn en því var frestað um einn dag), þannig að ekki er öll von úti.
Sú vinna er líka öllu nær eða í Trosa, sem er ekki nema ca 20 mín. akstur héðan á hraðbrautinni. Og ég get meira að segja tekið strætó héðan.

Helvíti nice.

 

 

Blendnar tilfinningar

Fyrir nokkrum dögum var ég gjörsamlega komin með grænar á að vera í Svíþjóð.

Mér fannst einhvern veginn algjörlega vonlaust að finna einhverja vinnu, erfitt að læra á tryggingakerfin og leið eins og ég get ímyndað mér að Pólverjum á Íslandi líði; að ég eigi alltaf eftir að vera "útlendingur", meira að segja útlendingur sem kemur frá landi þar sem allt er í skítnum.

'Greyið Íslendingurinn, nú þarf hún og hennar fjölskylda að treysta á okkur Svíana með framfærslu.
Þá er um að gera að vera geðveik kvikindi og hafa kerfið svo flókið að hún endi með að sitja uppi með ekkert, er það ekki skemmtilegt?'

En síðan koma dagar, eins og núna undanfarið, þar sem ég hálfpartinn slæ sjálfa mig utanundir fyrir að hugsa svona. Það eru svona dagar þar sem maður heyrir eintómar hryllingssögur af matvælaverði á Íslandi, að fólk þori varla lengur að tala saman í vinnunni af ótta við að missa störfin sín, að fólk sé svo reitt og pirrað og frústrerað á ástandinu og að landið sé ekkert lengur líkt því landi sem við yfirgáfum í maí í fyrra.

Og þessa sömu daga fer ég í klippingu á töff hárgreiðslustofu í miðbæ Nyköping fyrir 220 kr, sé auglýstan örbylgjuofn með grilli og öllu á 200 kr, kaupi í matinn fyrir vikuna fyrir 5-600 kr og allt þar fram eftir götunum. Mér hafa meira að segja boðist 2 atvinnuviðtöl á tæpri viku, sem er algjört met miðað við hvernig atvinnuleitin hefur gengið hjá mér í vetur.

Önnur vinnan er í Coop Forum, sem er svona Hagkaup Svíþjóðar, eins og ég man eftir Hagkaup allavega.  Sú keðja er að opna nýja búð og ég á kost á því að vera með fyrsta starfsfólkinu þar, sem þýðir að ég yrði ekki "nýi útlendingurinn", heldur bara "útlendingurinn". Það er strax skárra.
Hitt starfið er síðan aðstoðarmanneskja eða hvað það heitir fyrir hreyfihamlaða. Ekkert sem ég hef prófað áður, en þau hafa væntanlega farið yfir ferilsskrána mína og líkað það sem þau sáu fyrst ég er boðuð í viðtal.

Auðvitað er þetta hrikalega spennandi. Það er líka hrikalega spennandi tilhugsun að koma siglandi eða fljúgandi til Íslands í apríl, með allt okkar hafurtask og byrja (eina ferðina enn) nýtt líf í landinu mínu, þar sem ég þekki allt út og inn og þarf ekki að vera hrædd um að verða eitthvað utangátta vegna tungumálsins eða eitthvað slíkt. 

Ég er bara skíthrædd við ástandið á Íslandi, því þótt við tökum bara matvöruverðshækkunina þá er hún greinilega svo ægileg að ég veit ekki hvernig við ættum að hafa efni á nokkru öðru en bara mat næstu árin. Á meðan hérna gætum við verið að borða eins og eðlilegt fólk og mublera íbúð upp, bara með þessum launum sem við hjónin yrðum á.

Er þetta ekki svolítið snúið?

 

Sunnudagur 1. febrúar - Bojkott á Rúmfatalagerinn

Hiti og beinverkir, höfuðverkur og hósti.

Já, það hlaut að koma að því að ég fengi einhverja almennilega flensu, eftir að hafa verið nokkuð frísk síðan einhvern tímann í haust. Sem þykir mikið afrek miðað við að á heimilinu séu 2 börn og annað í skóla.

Yfir helgina hefur fjölskyldan lítið annað gert en að liggja undir sæng, píra augun yfir sjónvarpi og pína oní sig stöku ristaðri brauðsneið svona til að hafa ekki alveg tóman maga þegar verkjalyfin eru innbyrð. Akkurat núna eru allir 4 meðlimirnir á fótum, sem hefur varla gerst síðan í miðri síðustu viku. Börnin liggja ýmist í eigin rúmum eða rúmi foreldranna, helst rúmi foreldranna því sængurnar þar eru víst svo mikið hlýrri...

Og talandi um sængur. Í morgun rakst ég á grein á Aftonbladet með myndum og öllu þar sem er verið að segja frá dúnverkun einhvers staðar í Póllandi og Ungverjalandi, ef ég man rétt. Það var líka sagt frá þessu í sjónvarpinu áðan þannig að þetta er ekkert bull.

Gæsir eru reyttar lifandi. Ef þær lifa af fyrsta skiptið eru þær bara reyttar aftur einhverju síðar, sjálfsagt bara um leið og þær eru komnar með eitthvað fiður til að reyta. Alls er hver gæs reytt 3-6 sinnum, eða bara þangað til henni er slátrað.
Dýralæknir sem var talað við líkti þessu við að reyta hár á manneskju, svo ægilegur er sársaukinn. Og af myndbrotunum að dæma mátti alveg heyra á garginu í þeim að þær fá enga deyfingu áður en þessar athafnir fara fram. Hræðilegt.

Ég vona að það verði eitthvað fjallað um þetta á Íslandi, þetta kemur Íslendingum nefnilega ansi mikið við þar sem stór partur af dúni sem er unninn á þennan hátt fer í sængur og kodda sem síðan eru seld í Rúmfatalagernum.

Héðan í frá er ég að pæla í að sniðganga Rúmfatalagerinn bara algjörlega. Fyrst var komið upp um fíflin sem reka fyrirtækin sem sjá um fatalitunina (handklæðin, sængurverin og allt það), þar sem barnaþrælkun er bara eitt af stóru vandamálunum. 

Og nú þetta.

Jáneitakk, hér verða ekki keyptar neinar dúnsængur eða Rúmfatalagershandklæði í framtíðinni.